Haftada bir halı saha maçına çıkıp bütün hafta masabaşında oturduğu gerçeğini unutan bazı arkadaşlar, sahaya adım atar atmaz kendilerini şampiyonlar ligi finalindeymiş gibi hissediyorlar. İki pas yapamadan ak sakallı hoca edasıyla herkese bağırıp çağran, sonra da onuncu dakikada nefes nefese kalıp kenarda sedye bekleyen bu ego patlamalarına gerçekten gülmekten karnımız ağrıyor.